امید اغلب غیرمنطقی بود. اصلاً با عقل جور درنمیآمد. اگر با عقل جور درمیآمد، خوب، به آن میگفتند منطقی. نکتهی دیگر در مورد امید این بود که به تلاش نیاز داشت، من هم عادت نکرده بودم تلاش کنم. در وطن، هیچ چیز به تلاش نیاز نداشت. در وطن این اصل محور بود، آسایش یک موجودیت جامعاً بدون تلاش. با این همه حالا من اینجا بودم. امیدوار.
انسانها - مت هیگ
برچسب:
نویسنده: کیانوش سامانی